Amerika'da Türk olmak-1-/ TÜRKİYE'DE İNGİLİZCE EĞİTİMİ-1-

 Bir pazar sabahından günaydın:) Ev halkı uyurken, sadece sevgili köpeğim Patik'' beni dışarı çıkar'' diye yanıma gelmişken, ben sabah yazımı yetiştireyim derdindeyim.

Macere dolu Amerika, Amerika, Ameriiiikaaaaaa.....Sene 1993,Lise 1.sınıftayım.Anadolu lisesinin pek de güzide olmayan öğrencilerinden biriyim.Çok iyi ingilizce biliyorum sanıyorum filan o havalardayım.Konya'dan daha istanbul'a gidememişken, Amerika'dan abim bilet göndermişti.Kırmızı kaplı bir THY bileti, üstünü ezberlemiştim neredeyse, oku oku aynı şeyi bıkmamıştım.Gidiyordum yani öyle mi? Memur çocuğu ben, hayalini kuramayacağım bir tatile gidiyordum.Şaka değildi bu.Mahallede olay olmuştu gidişim, o yıllarda bu kadar yoğun değildi çünkü gidiş bu devasa ülkeye.Babam ile çıktık yola, Atatürk Havalimanı ne kadar büyük gelmişti bana, çok korkmuştum, iyi ki babam yanımdaydı.İşlemler, kontroller ve sonuda babamdan ayrılmam gerekmişti, tek başınaydım artık.Ağlamak ile sevinç arasında gidip gelen bir dakika vardır ne yapacağını bilemezsin işte oydu yaşadığım.Mekanikti hareketlerim, korku içinde insanları takip ediyordum.ilk defa uçağa binecektim çünkü.Okyanus geçecek ve hayallerimi süsleyen, abimi benden alan bu ülkeye selam verecektim. Uçağa binerken ilk korkum saçlarının kenarından kıvırcık saçlar inen, siyah pardesülü erkeklerdi.Sallanarak farklı bir dilde dua ediyorlardı, imdat demek üzereydim ki ,artık nasıl baktıysam adamlara, yanımdaki bir bey, Yahudi onlar ibadet ediyorlar dedi.Tam anlayamamış ama soramamıştım da.Herkes yüzyıllardır bu ülkeye gidip geliyor gibiydi, bir bendim sanki panikleyen. Neyse bindik uçağa, ilk kalkış vs sonra stabil bir şekilde bitmeyen saatler, gece, gündüz hepsi birbirine karışmıştı.Ben de karışmıştım sanki, heyecan, endişe, sevinç ortaya karışıktı resmen.

Uçak en ücra bir köşede durduktan sonra 9 saatlik uçuş sonrası efendim''jet lagged'' halleri vardı.( Türkçe'ye geçti muhtemelen herkes jetlag deyip duruyor son vakitler ondan şey ettim.) Yaşlı bir Afrikalı teyze(zenci demiyoruz-African American) bir bağırmaya başladı.O zaman anladım ki biz gerçekten üçüncü dünya ülkesiyiz, adamlar bizi haritada bilmiyorlar bile.Sıraya girdik, ingilizce dediklerini güç bela anladığım an farketmiştim ki ingilizcem yerlerdeydi.Meğer yanınızda yiyecek getirdiyseniz çıkarın diyormuş teyzemiz.Yerlerde baklava, mantı poşetleri vardı, ülkemdi sanki yerde olan, tüm hislerim karışıktı zaten, başladı göz yaşlarım inmeye.Yaşlı bir teyze vermek istemiyordu mantı poşetini, ama görevli alıyordu elinden.Zararlı olabilirdi ülkesi için.Anlayamamıştım bir türlü mantı nasıl zarar verebilirdi ki..

Sıra geldi pasaport kontrole.Teyze kolumu tutuyor''kızım lütfen bana yardım et oğluma geldim, konuşamıyorum ingilizce'' diyor.Dur teyze diyorum, yine tutuyor kolumdan.Tok bir sesle görevli ''please proceed'' diyor, ben o kelimeyi anlayamıyorum.Artık eliyle ilerle dedi.Neyse ki adam güler yüzlüydü'' why are you here?'' gibi bir cümle dedi. '' I am -my brother lives here.'' dedim ama zafere koşan atlet gibi nefes nefese kaldım.'' No panic'' dedi adam ama ben kalpten gidiyorum neredeyse ramak kalmış artık. Teyze arkada kalpten gidiyor o ayrı zaten. :):) kıyamam artık yardım ediyorum ona da kendimce. Neyse ki pasaport amca bırakıyor beni.Eyvah!! Hadi abim gelmezse, ben ne yaparım korkusu sarıyor içimi bu seferde.Koridor bitmek bilmiyor, git git.Sonunda kapı aralanıyor ve gülen yüzüyle abim, nasıl ağlıyorum gülerek bu da farklı bir durum gerçekten hem sevinç hem endişe birleşince böyle oluyor sanırım..Sarılıyorum sımsıkı ve macera başlıyor...

Efendim uzun lafın kısası, 5 yıl gördüğüm imgilizcede speaking için çok emek verilmediğini, üretmeden ezber bir ingilizce öğretildiğini o yaşlarımda anlamış ve ingilizce öğretmeni olacağım demiştim.O yıllarda sürekli gramer üzerinden ,ezber kalıplar çalışılıyordu muhtemelen bu konuyu da gelecek yazımda açacağım.

Sevgiler